Browsed by
Tag: rękawiczki na drutach

Rękawiczki na drutach i Pałac Kultury w Warszawie

Rękawiczki na drutach i Pałac Kultury w Warszawie

Oj, niedobrze…

Wysłuchałam w radio audycji i szok, panika, wściekłość. Ręce mi się trzęsą. Naprawdę zamierzają rozwalić Pałac Kultury! Uznano, że ten symbol komunizmu, dar sowieckiej Rosji, Stalinowski relikt, powinien zniknąć. Wojsko zrobi to w jeden dzień, pozostaną tylko gruzy… Pozbędą się pomnika dedykowanego sowieckiemu dyktatorowi! Będzie piękne centrum handlowe, urocze sklepiki i kawiarenki. Miejsce relaksu i oaza nowoczesnego dizajnu. Oj, jak będzie rozkosznie i miło. Zniknie z powierzchni zaraza architektoniczna Lwa Rudniewa.

Odkąd pamietam Pałac stał w centralnym punkcie Warszawy. Zawsze był i cichutko proszę, niech tak pozostanie. Widać go z każdego miejsca, jest punkcikiem na mapie turystów. Jeśli go widzimy, to jeszcze jest Warszawa, gdy nam znika, to trzeba go poszukać, bo chyba zabłądziliśmy. Śmieszą mnie historyjki  o jego powstaniu. Podobno robotnicy podczas prac murarskich słuchali muzyki poważnej i czytali literaturę piękną. Niesamowite! Spróbujcie zmusić współczesnych budowniczych metra do kopania pod Chopina i czytania Goethe’go…

Pałac zawsze wzbudzał emocje. Jedni go chcieli, inni nie. Śpiewano nawet „Co nam obca przemoc dała, nocą rozbierzemy”. Dyskusje są i były, a Pałac jak stał, tak stoi. Dla mnie jest ważny. Nie jako pomnik gloryfikujący minioną epokę, a jako miejsce wspomnień. Tutaj śpiewali Jan Kiepura, Marlena Dietrich, Rolling Stones, Bareja często wykorzystywał sale pałacu w swoich filmach. To nie jest symbol komunizmu, to wspomnienia wspaniałych kulturalnych spotkań, historia, część epoki, która odeszła (i dobrze), ale była. Nie możemy gumką myszką wymazać wszystkiego. Jeśli zburzymy Pałac, zniszczymy część historii. Ale to nie znaczy, że jej nie było. Równie dobrze możemy zlikwidować wszystko, co łączy się z tą epoką. Pyk i nie ma MDM-u, pyk i Starówka w ruinie, strzał i most Śląsko Dąbrowski zniknął… To przecież historia, nasza historia… Zburzmy też Łazienki, w ten sam sposób, co kino „Moskwa”, mamy wprawę,  to też inna epoka i  podobno nie nasza. Przypomniała mi się pieśń Kaczmarskiego, Pałac przypomina mi żebraka, który prosi  o grosik i chwilę zadumy…Jest biedny, poddany sądowi. Kara może być okrutna, zawinił, bo jest. Ale, czy warto wszystko niszczyć coś, co jest i niczemu nie jest winne?

Jeden z ministrów (p.Kownacki)  stwierdził, że idealnie by było powtórzyć , to co się stało z Soborem św. Aleksandra Newskiego na placu Saskim. Rozebrano go, szybciutko, przecież był symbolem rosyjskiego panowania, jak teraz Pałac Kultury. A mnie jest żal, że tej cerkwi nie ma. I nie dlatego, że kocham Rosjan, ale dlatego, że kocham, to, co piękne! A była piękna i już jej nie ma!

Bardzo proszę, przestańcie kombinować, jak z mojego miasta zrobić zrobić Manhattan!

Centrów handlowych mamy nadmiar, a Pałac jest tylko jeden. Nie potrzeba mi takich widoków… Zobaczcie:

Główna ulica Manhattanu

Z rozpaczy dorobiłam Patrycji brakujące rękawiczki do drugiej czapki. Narzekała, że czapka jest samotna, jak Pałac. I tak się rozkręciłam, że rękawiczki zrobiłam podwójne, z nakładkami. Została odrobina włóczki, z tej końcówki powstał szaliczek. Malutki, ale może się jej przyda. Dla ozdoby, takie maleństwo pod brodą, ale cieplutkie i milutkie.

jak zrobić czapkę
wersja włóczka kolorowa

 

Mam nadzieję, że Patrycja będzie zadowolona. Pracowałam nad tym kompletem w stanie załamania i rozpaczy. Miałyśmy kupić zamek na zamek nad Loarą, nic nam z tego nie wyszło. A może tak zaopiekować się naszym Pałacem Kultury. Biegnę go Pati, musimy to przedyskutować.

Rękawiczki na drutach i zamek nad Loarą

Rękawiczki na drutach i zamek nad Loarą

Rozkoszna jesienna aura – leje. Siedzimy z Pati  w wygodnych fotelach, pijemy kawkę i dziergamy rękawiczki. Dokładnie – ja dziergam, Pati siedzi i pilnuje, aby mnie nic od tego dziergania nie odciągnęło. Zimno się zrobiło, czapki, które zrobiłam (tutaj) Patrycja z wdziękiem prezentuje, ale w łapy jej zimno. Spacer w czapce i bez rękawiczek? Nie do zaakceptowania! Pati musi mieć zestaw. Przybiegła rano, rozkazała dzierganie, teraz bawi mnie rozmową.

„Wiesz, słyszałam, że pałac jest do kupienia”. Spojrzałam na nią z zachwytem. To rozumiem. Pałac ważna sprawa i niezbędna. Co tam takie domki, jakie posiadamy. Skromniuśkie, malutkie, mizerniutkie. Pałac to pałac. Mnie na żaden nie stać, ale jak Pati ma ochotę – niech kupuje! Jej dom jest piękny, ale mój faktycznie, mógł by  być lepszy. Muszę się tylko dowiedzieć szczegółów. Jak połączymy siły, to kto wie? Przez moment widziałam siebie w pałacowych komnatach. Siedzę na szezlongu, filiżankę trzymam w dłoni, leniwie zerkam, jak służba czyści perskie dywany  upaplane przez moją wierną psinę (Komputera). W drzwiach stoi p. Rozenek w stroju gosposi, za nią, w kucharskim fartuchu Magda Gessler… Czas wydać dyspozycje, dzisiejszy bal musi być wspaniały…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Nastrojowa jesień i rękawiczki na drutach

Nastrojowa jesień i rękawiczki na drutach

Smutno za oknem, liście spadają  z drzew. Widziałam wczoraj klucz dzikich gęsi. Dostojny, piękny, idealny. Zygzak na szarym niebie. Miałam łzy w oczach. Ptaki żałośnie skrzeczały. Pożegnalna gęsia aria, smutna, kasandryczna, posępna, przed nimi długa droga. Myślę, że z żalem wspominały wspaniałe, letnie harce w cieplutkim mazowieckim stawie. I słońce i zapach pól po zachodzie słońca.

Nie lubię, gdy coś się kończy, nie lubię złych zmian („dobrych ” też nie nie kocham). Nie lubię jesieni, smutku, przemijania. Nie chodzi o datę w kalendarzu, to nie jest problem. Czasu nie da się oszukać, trybiki zegara delikatnie przesuwają wskazówki. Problemem jest metamorfoza, zmiana, transformacja z dobrego na gorsze. Z żalem spoglądam na ogród, który powoli pokrywa się całunem grozy, giną barwy, z bólem grabię zaschnięte liście… A było tak pięknie… Czekam na wiosnę!

Czytaj dalej Czytaj dalej

Cierpienia twórcy w obliczu nieuchronnej klęski i rękawiczki zrobione na drutach Norway głoves

Cierpienia twórcy w obliczu nieuchronnej klęski i rękawiczki zrobione na drutach Norway głoves

 

Cudowny czerwiec, cieplutko, milutko, spokojnie. Siedzę na tarasie i dłubię koronki. Pierwszy zaniepokoił się Komputer (dla niezorientowanych mój pies). On zawsze wyczuje nadchodzącą Patrycję. Dla Komputera Patrycja to same kłopoty. Biedna psina jest zawsze pomijana w planach mojej koleżanki. Pati jest wyjątkową miłośniczką kotów. Trzech kotów – Niuni, Gucia i Rudego Kacpra. Ilekroć ją odwiedzam prześladuje mnie mnie konieczność podziwiania kociąt w różnych wersjach – żywych i prawie żywych. Cały dobytek Patrycji jest podporządkowany kociemu luksusowemu bytowi. Kotki są wszędzie, zadbane, milutkie i kochane.

A mój Komputer? Cóż, Pati mojego psa na kocie salony nie zaprasza. Gdy ją odwiedzamy elegancko zamyka go w swoim luksusowym garażu. Moja biedna psinka leży na kamiennej podłodze a jej kotki w puchowej pościeli. Sprawiedliwości nie ma. Ostatnio Komputer wykonał wyrok na zimowych oponach samochodu Pati… Troszkę je ponadgryzał, a awantura była taka, jakby je zeżarł.

Czytaj dalej Czytaj dalej

Lex Szyszko, wycinka drzew i rękawiczki estońskie (Estonian lace gloves)

Lex Szyszko, wycinka drzew i rękawiczki estońskie (Estonian lace gloves)

Mieszkam na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, ok. 10 km. od centrum Warszawy. Mam stary dom wśród drzew, obłoków, kwiatów… Nie słychać wielkiego miasta, nie ma smrodu spalin, hałasu i wielkomiejskiej dżungli. Mam dom na skraju lasu, który jest cząstką wielkiej, prastarej puszczy mazowieckiej. Ten kompleks leśny pełni funkcję filtra powietrza dla stolicy, ale nikt na to nie zwraca uwagi. Szkoda. Skupię się więc na funkcji związanej z zachowaniem bogactwa przyrodniczego tego terenu. Warszawa to symbol wielkomiejskiego pędu po dobrobyt. Kojarzymy ją z „Mordorem” (tak nazywamy miejsce, gdzie zapominamy o przyjemnościach a skupiamy się na pomnażaniu majątku), wieżowcami i ludźmi pędzącymi w obłędzie do pracy. Piękno przyrody jest niezauważalne, nie mamy ani czasu, ani chęci podziwiać kwiatki, drzewka, ptaszki. Jesteśmy tak zapędzeni, że nie zauważamy, że zaczynamy się dusić. Umieramy, odchodzimy w niebyt. A jeśli dotrze do nas myśl, że chcemy wolności i radości  to pragniemy wyrwać się, pojechać daleko aby odpocząć, wyczyścić życiowe dyski. Zapewniam, są miejsca w Warszawie, które mogą konkurować z najpiękniejszymi zielonymi zakątkami w Polsce.

Czytaj dalej Czytaj dalej

Wiosenne rękawiczki na drutach a testowanie wzorów

Wiosenne rękawiczki na drutach a testowanie wzorów

Siedzę zamknięta w hermetycznym pokoju. Smog zniewolił mnie w domu. Przez okno obserwuję jak przyroda powolutku, precyzyjnie, na przekór pogodzie, zaczyna budzić się do życia. A może to, co widzę to tylko tęsknota za ciepełkiem i to, co widzę to tylko wytwór mojej wyobraźni?

No, może aż tak pięknie nie jest, ale już niedługo będzie. Z Komputerem w krzaki pójdziemy, sasanki, krokusy i inne kwiatki na łące będziemy podziwiać. Póki co, garderobę do wiosny przygotować muszę. Zmobilizowana jestem, bo Patrycja (moja koleżanka, którą skromnie opisałam tutaj Patrycja właśnie wpadła z wizytą i z urokiem, właściwym dla siebie, całą moją garderobę krytycznie przegląda. Od czasu do czasu zerka na mnie, jakby pierwszy raz mnie na oczy widziała. Nie mam zaufania do Patrycji, szczególnie wtedy, gdy jej zaangażowanie jest tak ekspansywne. Patrycja należy do  osób, dla których ciężka praca fizyczna to wyzwanie, któremu nie jest w stanie podołać (niestety, dobrałyśmy się, obie mamy trudności z utrzymaniem porządku). Ja często robię twórczy bałagan, moja koleżanka również, tylko po niej ma kto sprzątać. Po mnie nie, więc… Pati… może kawka? Spojrzała i szybciej przegląd robiła. Ciasteczko przy tym konsumowała.

Czytaj dalej Czytaj dalej

rękawiczki z palcami na drutach , schemat, jak zrobić Gloves pattern

rękawiczki z palcami na drutach , schemat, jak zrobić Gloves pattern

Wielokrotnie proszono mnie, abym napisała, jak robię rękawiczki. Trudne zadanie przede mną. Rękawiczki robię od lat i robię je mechanicznie, każde inaczej. Widzę włóczkę i do niej dopasowuję schemat. Nawet notatek nie robię, mam to w głowie. Czasami powstaje jakiś szkic, który ląduje w paszczy Komputera ( dla niezorientowanych – mojego psa). Ambitny jest, dziergać nie potrafi, ale zawsze kłębka pilnuje i podkrada to co może i nie może podkraść. Ma biedak nadzieję, że może kiedyś i on coś  wydzierga.

Postaram się napisać, jak robię rękawiczki w wersji prawie podstawowej. „Prawie podstawowej” –  bo rękawiczki będą z klinem na kciuk. Rękawiczki bez tego klina, to profanacja rękawiczek i umiejętności twórcy. Przepraszam, ale jak robić, to robić dobrze. Zdarzają się rękawiczki bez klina, ale nie polecam. Nie układają się tak, jak powinny. Klasyczne rękawiczki zawsze mają klin.

Potrzebne nam będzie

materiały potrzebne do zrobienia rękawiczek

Czytaj dalej Czytaj dalej

Rękawiczki, stres poświąteczny uleczony!

Rękawiczki, stres poświąteczny uleczony!

Święta mamy za sobą. Wystrzały noworoczne oddane o odpowiedniej godzinie O.OO. Szampan popłynął strumieniem wprost do kieliszków, toastom nie było końca. Było bosko, teraz do życia powrócić trzeba. Głowa boli, horyzont jest niestabilny, nogi drżą. Komputer (dla niezorientowanych – mój pies), po kryzysie psychicznym podczas wystrzałów, do zdrowia dochodzi. Po noworocznym balu, tańcach i zabawie z kieliszkiem szampana w dłoni pozostały wspomnienia. Lepiej nie rozglądać się po domu. Jakby mistral buszował i spustoszenie zrobił. Tylko choinka jest stabilna. Nawet światełka się palą. Dziwne, bo wydawało mi się, że poległa, jak korkami od szampana w nią celowali.

Nie poddaję się, sprzątam pobojowisko. Zabawa była wspaniała, fakt. Teraz zbieram talerzyki po wspaniałościach, w jakie obfitował sylwestrowy bufet. Op, nawet pod kanapą kilka znalazłam. Podejrzewam, że goście w ten sposób zaprzyjaźniali się z Komputerem.  Wredny pies. Za kawałek szynki gotów ogonem pomachać i przyjaciela udawać. A miał grzecznie w sypialni poleżeć i udawać, że go nie ma. Wymknął się widocznie i swą nędzną posturą litość wzbudził. Teraz leży i wzdycha. Wie, że szynki ode mnie nie dostanie.

Czytaj dalej Czytaj dalej

Mój styl, czyli to , co kocham. Bajka o Iris Apfel

Mój styl, czyli to , co kocham. Bajka o Iris Apfel

Jaki jest mój styl, co mnie urzeka, w czym najlepiej się czuję? Trudne pytanie, ale jeśli powiem, że za swojego guru modowego uznaję panią Iris Apfel to zrozumiecie, dlaczego ludzie się za mną na ulicy oglądają.

Iris powiedziała kiedyś „More is more & less is a bore” („Więcej znaczy więcej, a mniej znaczy nudno.”).  Święte słowa, traktuję je jak przesłanie, normatyw, obowiązek, konieczność. Nie ważna jest moda, ważne, aby wszystkiego było dużo. I z tego przesłania chętnie korzystam.

Iris Apfel wygląda tak

http://mistressmaddie.blogspot.com/ “For me the key to personal style lies in accessories

“For me the key to personal style lies in accessories”
„Dla mnie kluczem stylu osobistego są dodatki”

Czytaj dalej Czytaj dalej

Alpy, złoty Dach… i bawarskie rękawiczki (bavarian gloves)

Alpy, złoty Dach… i bawarskie rękawiczki (bavarian gloves)

Zwyczajne popołudnie, fotelik, herbatka, druty. Normalny dzień, nic specjalnego mnie nie urzekło, nie zaniepokoiło. Poza wiatrem oczywiście. Nieznośnie wieje, słychać, jak sosny kładą się w oczekiwaniu, że zaraz legną wśród jesiennych liści niczym armia Napoleona pod Borodino. Nawet ptaki nie przylatują do karmika. Nie są durne, aby nadwyrężać skrzydła, kiedy  można cichutko posiedzieć w bezpiecznym miejscu. Więc i ja siedzę niczym ptaszek, nawet za okno nie wyglądam. Wstrętny wiatr, zawsze coś przywieje.

Komputer dziwnie spokojny, marzy o letnim słoneczku, albo o suczce sąsiadów. Jest taka śliczna, bardzo rasowa, niestety, dla mojego pieska nieosiągalna. Sąsiedzi z niej oka nie spuszczają, gdy w pobliżu jest Komputer. Ale dla niego nie ma rzeczy niemożliwych, widziałam już podkop pod ich ogrodzeniem.  Jak moje psisko coś sobie coś postanowi, to napewno to wykona. Uparty jest i konsekwentny, w końcu po takiej ilości różnorodnych przodków ma też jakieś cechy z jamnika. Kopać lubi. Dzisiaj na spacerek nie pójdziemy, wieczorem tylko po ogródku pobiegasz. Muzyki posłuchamy, takiej ładnej. Posłuchamy, potańczymy, a nawet pośpiewamy. Konkurencje wiatrowi zrobimy. Niech wie, że pani potrafi z nim walczyć. Komputer! Ruszamy w tany, grają!

Czytaj dalej Czytaj dalej